recenzent uOSIu

Jako wielki fan "Gospel" wcale nie jestem taki pewny, choć z drugiej strony nie cierpię, kiedy zespół się powtarza. Po raz pierwszy w twórczości Lao Che nie ma przewodniego motywu, utwory szczególnie przy pierwszym przesłuchaniu wydają się wręcz niespójne, zwłaszcza brzmieniowo. To właśnie brzmienie może być sporym zaskoczeniem - mało tu zostało punkowej zadziorności "Powstania..." czy ciepłych brzmień lat 70tych z "Gospel", który przywoływało u mnie jakieś odległe porównania ze "Spokojnie", albo "Moim wydafcą" Kultu. Jeśli teraz silić się na kultowe porównania, to jesteśmhy bliżej "45-89". Słychać dużo syntezatorów z początków epoki tranzystorowej (Kraftwerk?), ale na szczęście zespół nie traktuje tych brzmień śmiertelnie serio, co stało się imho pewnym problemem sceny electro. Tutaj (prawie) wszystko jest na wesoło, ciężko się nie uśmiechnąć słuchając absurdalnych opowieści Spiętego okraszonych brzmieniem "Radiohead spotyka Kombi".

Radiohead przychodzi na myśl wyraźnie na pewno raz - na początku "Kryminału" od razu słychać nawiązanie do "Fitter Happier" z OK Computer. Jest to tylko jedna część wielkiej układanki cytatów, nawiązań, inspiracji, pastiszy - rozwikłanie tego wszystkiego będzie dla mnie świetną zabawą na którą będę musiał poświęcić nieco czasu, co zrobią z wielką przyjemnością. Nawet jeśli pierwszy kontakt z nową muzyką Lao Che był dla mnie pewnym szokiem - bo nie ma co ukrywać, nie jestem wielkim fanem brzmienia lat 80tych - to ponowne przesłuchania odkrywały dla mnie kolejne uroki tej płyty. Tak jak "Gospel" przez długie tygodnie "zaskakiwał" mnie w bardzo pozytywny sposób różnymi zagadkami ukrytymi w tekstach, tak w "PS/PZ" (czy po prostu "AC/DC" :]) jeszcze nie doszedłem do etapu analizowania tekstów - jestem zupełnie zbity z tropu świetną i nieszablonową warstwą muzyczną.

Już otwierająca "Historia stworzenia świata" zaskakuje - zaczynając się delikatnymi brzmieniami wibrafonu (jak słyszę taki delikatny wibrafon i gitarę, to od razu kojarzę "In a Silent Way" Milesa Davisa, mimo że to karkołomne zestawienie) - delikatny nastrój pryska kiedy odzywa się Spięty, czasem pojawiają się akcenty mocno przesterowanej gitary, wchodzi motoryczny motyw na basie - płyta się rozkręca i rozpoczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki. Niektóre utwory są może nieco drażniące - "Krzywousty", "Dłonie" czy "Urodziła mnie ciotka" nie od razu zaczęły mi się podobać, ciągle nie są to moje ulubione momenty - pewnie to kwestia czasu. Głównie mam problem z tekstem "Krzywoustego", którego po prostu nie chwytam, bo do samej kompozycji nie można się przyczepić - to jeden z bardziej dynamicznych i rockowo-tanecznych kawałków na płycie, ogólnie bardzo fajny.  "Dłonie" generalnie ciągle przełączam, jakoś nie potrafię dać temu utworowi szansy. Za to tytułowy "Prąd stały/prąd zmienny" to murowany numer jeden - porywa od pierwszego razu i nie można się od niego uwolnić. Motoryczny trochę "powstaniowy" rytm, super melodyjny refren - dla mnie przebój.

Pewne zwiastuny nowego brzmienia Lao Che było słychać na solowej płycie Spiętego "Antyszanty" - elektroniczne brzmienia, jak w "Ma czar Karma", które tam były sporadyczne, teraz wychodzą często na pierwszy plan. W pierwszej chwili mnie to raziło, jak już napisałem, nie jest to mój ulubiony styl. Ale Lao Che to mistrzowie - potrafią tak łączyć konwencję, wykorzystywać wydawałoby się wykluczające się patenty z takim przekonaniem, tworzą taką inteligentną strukturę, że ja osobiście nie mogę się im oprzeć. Nawet jeśli "Prąd stały/Prąd zmienny" nie jest tak świetną płytą jak "Gospel" (który razem ze znajomymi uznaliśmy za polski album przynajmniej ostatniej dekady, jeśli nie więcej), to ciągle jest po prostu znakomitą płytą, zaskakującą luzem i humorem, tak jakby zespół w ogóle nie czuł presji po dwóch perfekcyjnych płytach oraz wziosłych i poważnych tematach, jakie podejmował.

Podsumowując - Lao Che mocno zaskakuje, być może wymaga chwili, żeby się osłuchać, ale jak zwykle - warto. Murowany kandydat do Polskiej płyty roku.

Poniżej krótki 'promo-mix'. Daje pewne mętne pojęcie o całości, ale według mnie nie warto się nim sugerować - trzeba przesłuchać całej płyty.