recenzent uOSIu

Burzliwy to był rok - zarówno gospodarczo i politycznie, ale także dla mnie osobiście - zaczynam robić to zestawienie wyjątkowo rozkojarzony. Przypominam sobie o płytach z pierwszej połowy roku i mam wrażenie, jakby minęły całe wieki. A jednak wiele płyt zapadło mi w pamięć i przez cały rok wracało często, niektóre tak często, że przestałem je traktować jak nowości (no bo płyta która ma kilka miesięcy, to ciągle nowość przecie). Przede wszystkim doszedłem do smutnego wniosku, że za mało czasu poświęcam na płyty polskie - to może być takie postanowienie noworoczne :)

Dlatego też postanowiłem rozdzielić płyty rodzime od tych niepolskich. Część druga podsumowania, czyli zagranica - niebawem.

Oczywiście nie widziałem wszystkich interesujących koncertów w ostatni dzień Open'era, ale o wszystkie przynajmniej zahaczyłem, zatrzymując się tam, gdzie czułem się najlepiej. W niedzielny wieczór ta formuła sprawdziła się dla mnie najlepiej - chciałem zobaczyć prawie wszystko, co było oczywiście niemożliwe. Ogólnie niedziela nawet jeśli nie była najlepszym dniem całego festiwalu, to miała super mocne punkty - dla mnie niespodziewanie najważniejszy stał się dla mnie nie Dead Weather, a koncert Damiana Marleya i Nas'a.

Na dokładnie tydzień przed imprezą znamy w końcu pełny line-up - ostatnie wolne miejsca na scenie World zostały zapełnione przez genialny polski zespół yassowy Pink Freud oraz amerykański The Phenomenal Handclap Band. O ile Pink Freud nie wymaga większych introdukcji, bo po pierwsze, to dosyć znana ekipa (szczególnie w kręgach jazzowych), po drugie już dwa lata temu (bodajże) grali na scenie namiotowej, to ta druga nazwa jest dla mnie nowością.